Ik had bedacht hier een aparte blog over te maken – hoewel ik sommige dingen al in andere blogs benoemd heb. Zelf ben ik chronisch depressief en een deel van mijn depressie komt ook door mijn neurodiversiteit.
Waar het op neer komt is dat je als autist opgroeit in een neurotypische wereld die je continu het gevoel geeft dat je niet goed presteerd en dat je beter je best moet doen en dat je vaker mee moet doen aan verplichte sociale activiteiten.
Oftewel je krijgt de les geleerd dat als je meer je best doet dat je dan prima mee kan doen met de rest. Dat je alles zou moeten kunnen wat neurotypische mensen ook kunnen. Dat wordt je zó vaak verteld dat je deze manier van denken integreert in de manier waarop je naar jezelf kijkt.
En dat is een recept voor heel veel psychisch lijden en depressie. Ik weet releatief kort dat ik neurodivers ben (autisme, maar misschien ook wel adhd) en heb vermoeden van CPTSS en dus kan ik veel niet aan. Ik kan de lat wel hoog leggen, maar dan ga ik iedere keer op nieuw weer op mijn bek.
En ondanks dat ik deze nu dingen weet over mezelf blijkt de neurotypische manier van denken – die ik hiervoor beschreef en die ook ik heb geïntegreerd – extreem hardnekkig. Ik doe steeds toch weer teveel (want dat zou ik immers gewoon moeten kunnen allemaal), ga dan weer op mijn bek omdat ik het niet aankan en moet ik dus weer stoppen met activiteiten om vervolgens weer op den duur dezelfde fout te maken.
En nog naarder is het als het gaat om sociale activiteiten. Waar ik vroeger het op een zuipen zette om prikkels te dempen, loop ik nu steeds op momenten waarop er activiteiten zijn waar ik graag bij zou willen zijn tegen mijn eigen grenzen aan. Waarbij ik dan of niet naar het gebeuren toega. Of ik ga eerder weg, kom dan thuis en val vervolgens mezelf aan. Want ik had prima kunnen blijven en nu ben ik veel leuke momenten misgelopen door mijn stomme gedrag. En die gedachte heb ik omdat de maatschappij me geleerd heeft zo naar mezelf te kijken. Of als dates steeds opnieuw mislukken omdat ik mezelf niet goed kan neerzetten of verkeerd begrepen wordt of afgewezen omdat ik eerlijk vertel neurodivers te zijn val ik ook mezelf aan en ga ik mezelf afkraken in mijn hoofd – want het komt immers door mezelf dat het steeds weer misgaat.
Stel je niet aan en gewoon wat beter je best doen is me geleerd als remedie tegen mijn mentale beperking. Maar er ís geen remedie tegen iets wat nooit zal weggaan. En het zorgt ervoor dat ik in mijn gedachtes steeds mezelf aanval en als íets je depressief maakt is dat het wel, want alles wat er misgaat is volgens die denkwijze steeds mijn eigen schuld. *
Obed
28-07-2026
*schuldgevoel is de basis van heel veel depressies