Een paar jaar geleden kreeg ik de diagnose A.S.S. type I. En dat is de vorm van autisme waarbij je je zelf in principe kunt redden. Bij type II heb je begeleiding nodig, bijvoorbeeld met hulp thuis. En type III zijn de bijvoorbeeld de non verbale autisten, die gezien worden als erg hulp behoevend.
bekijk hier een filmpje van Josh from re-RIGHT wat over dit onderwerp gaat (klik op foto).
Ik ben nog steeds bezig mij zelf op nieuw uit te vinden. Ik heb het leven heel lang als ontzettend zwaar ervaren en dat alles te maken met trauma maar ook met het niet bewust zijn van mijn autisme. Het maakt dat ik erg hard werd naar mezelf, want ik vond dat ik dingen moest kunnen die anderen ook kunnen.
Al die tijd (tot ver in mijn 40 er jaren) is het niet ontdekt geweest. En dat had er alles mee te maken dat ik heel erg mijn best deed me aan te passen aan wat me verteld werd dat normaal zou zijn. Door groepen, familie en samenleving. En veel mensen hebben mij dan ook als – hoewel wat vreemd – ervaren als een neurotypisch mens. Maar van binnen vrat het me op.
En dus probeer ik nu terug te vinden wat ik kwijt was. Een autentiekere versie van mezelf. Niet dat ik mezelf anders voordeed dan ik ben, maar ik was mezelf continu aan het monitoren, alsof je op een afstand naar jezelf kijkt. En mezelf in allerlei bochten aan het wringen om mezelf aan te passen en te voldoen aan al het ongeschrevene in deze maatschappij. Ik gaf mezelf steeds 101 %.
Je bouwt als het ware een hele consctructie om jezelf heen en raakt langzaam de connnectie met je eigen gevoel kwijt en komt er nog mee weg ook. Nou ja je pleegt ondertussen roofbouw op je energie. Totdat alles klapt onder die enorme druk., die ik mezelf had opgelegd.
In staat zijn me “normaal” te bewegen in de samenleving ervaar ik als iets bijzonders en een privilege, maar dat is ook de valkuil. het onzichbare van mijn vorm van autisme maakt dat zowel anderen als ikzelf steeds blijven vergeten dat autisme ook een beperking is. Ik kan vaak niet voldoen aan sociale verplichtingen of me langere tijd begeven in groepen bijvoorbeeld.
Ik ben nog steeds bezig daar vrede mee te vinden en het lange vechten om alles toch te kunnen los te laten. Als ik eerder had geweten autist te zijn had ik dat proces zoveel eerder kunnen afronden en was mijn leven zoveel makkelijker geweest.
Daarom ben ik voorstander van diagnoses, ook al ben je zoveel meer dan je label.
21 maart 2026
Obed