Dit is een persoonlijke blog over mijn mentale gezondheid, begin 2026.
Ik woon sinds juli 2024 in Nijmegen na een burnout die ik opliep in Groningen tijdens mijn werk als postbezorger. Ik ben toen volledig afgekeurd voor werk vanwege Autisme, chronische vermoeidheid en chronische depressie en PTSS in het verleden.
Ik was volkomen vastgelopen in het proberen te leven als neuro-typisch persoon, wat helemaal niet kan, je kunt autisme niet wegmaken door verschrikkelijk je best te doen om je zo goed mogenlijk aan te passen aan een wereld die geen rekening houdt met neurodivergenten (want dat deed ik).
Ik probeerde aan mezelf en de wereld te bewijzen dat ik echt mijn eigen geld kan verdienen. Dat lukte amper – ik zweefde onder of rond het sociale minimum en dus hoogde ik mijn contract steeds verder op met een uur of twee. Na mijn werk kwam ik uitgeput thuis. Ik hield mezelf keer op keer voor dat het wel beter zou worden, want het was bijna weekend, of ik had bijna een weekje vakantie – want dan kon ik uitrusten. Maar het werd niet beter – mijn depressie verergerde, vooral als ik aan het einde van mijn werkdag moe werd werden mijn gedachtes steeds negatiever, vooral naar mezelf toe. In gedachte schold ik mezelf dan uit, omdat ik vond dat ik het niet goed deed.
Sociaal gezien liep ik ook al mijn hele leven op mijn tenen. Ik vond dat ik moest kunnen wat anderen ook konden. Dus ging ik veel naar drukke plekken waarbij ik dan alle gesprekken door elkaar hoorde of volkomen overwelmed in een freeze toestand belandde. Dat leverde me nogal eens kritiek op. Waarom doe je niet gezellig mee? Dat ik apathisch zou zijn en weinig beweegelijk en weinig spontaan. Ik ben daarnaast ook nog een introvert, wat al helemaal niet meehelpt.
Je voelt als autist dat je anders bent en zeker als je niet weet dat je autist bent ga je op zoek naar manieren om op te gaan in de groep, om je zoveel mogelijk te gedragen als anderen. En dat heeft een enorm negatieve keerzijde. Als jij iets anders voelt dan de geldende sociale regels binnen gezelschappen of families (die vaak ongescreven zijn) heb je dan het gevoel dat je niet anders kan dan dat gevoel te onderdrukken. Want je probeert niet op te vallen. En dus mensen ervaren je op den duur als makkelijk. Terwijl het van binnen je opeet omdat je allerlei gevoelens niet uit en je meningen inslikt. Als je later in je leven toch meer je gevoel volgt en dat uit kan dat resulteren in negatieve reacties.
Relaties en daten zijn voor mij ook altijd moeilijk geweest. Mede ook weer als gevolg van het niet weten autist te zijn, maar ook als gevolg van trauma in mijn jeugd. Ik heb in Groningen gelukkig wel een aantal relaties gehad maar 0 succesvolle dates en daarmee erg lange periodes zonder intimiteit. Trauma zorgt voor wantrouwen, wat zich moeilijk laat beteugelen en niet weten autist te zijn levert op dat je niet goed weet hoe je je moet opstellen of dat je je grenzen niet goed kent als het gaat om sociale situaties of schoonfamilies.
Toen ik afgekeurd was leek me dat een mooi moment om te verhuizen. Groningen is een geweldige stad met leuke mensen maar ik woonde er al zolang en ik was altijd erg gecharmeerd van Nijmegen.
Ik heb zeker geen spijt van mijn verhuizing. Nijmegen kent voor mij de perfecte combinatie van natuur en stadsleven (ik kan niet zonder een van die twee). Ik heb leuke mensen leren kennen en langzamerhand begin ik steeds een beetje meer stress achter me te laten. Mijn woonsituatie is ook fijn. In Groningen woonde ik op een woonarkje met achterstallig onderhoud en zonder verzekering. Hier woon ik in een studio met een VVE die de buitenkant onderhoudt. Het is hier in de zomer echt warm, maar niet zo extreem als op mijn ex woonarkje.
Helaas gaat nog niet alles goed. Ik probeer al anderhalf jaar mentale hulp te zoeken om mijn zelfbeeld op te krikken (want die is niet goed), maar steeds stuit ik op wachtlijsten of zelfs inschrijfstops. Ik had eindelijk een psychologe met plek gevonden maar ze bleek BGGZ te zijn in plaats van SGGZ. Ik stelde voor om een paar momenten van mijn leven bijlangs te gaan die bepalend zin geweest in het vormen van mijn negatieve zelfbeeld, maar dat paste volgens haar niet in de strakke kaders van de door haar uitgekozen therapie. Die therapie ,zei ze, was de enige mogelijkheid, dat deed ze om zichzelf te beschermen (tegen wat is me overigens niet duidelijk geworden). Ook veroordeelde ze fel een keuze die ik maakte in een bepaalde situatie zonder de personen in kwestie te kennen. Al met al besloot ik maar van haar “hulp” af te zien.
Ook daten lukt nog steeds niet. Ik ben ook maar een mens met verlangens, maar steeds gaat het mis. Er zijn veel mensen met vooroordelen over mensen met autisme of depressie. En dat komt toch ter sprake als je het hebt over je leven. Soms is het dan al zo dat dates direct afhaken. Of ze vinden er teveel nadelen zitten aan iemand met autisme, omdat feestjes en sociale settings lastig zijn. Daarbij ben ik door het eerdergenoemde trauma gevormd en wil ik graag dat mensen zich echt open stellen voor mij en integer met me omgaan of tijd voor me vrijmaken. Ik kan daar helaas niet luchtig of makkelijk mee om gaan. Ook kreeg ik een keer een meltdown toen er (voor mij) iets onverwachts gebeurde, wat ook weer leidde tot het einde van die date.
Obed
13-03-2026